glina żelazowa / tekstylia / metal / rośliny / zboże

        „Polimorfy” zawisłe nad kręgiem usypanym z ziaren pszenicy są inspirowane mitem o powstaniu życia, zarówno tym naukowym, jak i mitologicznym/futurystycznym. Każda z form zaczyna się od motania kłączy ze rdzewiejących drutów. Jest to zapis przepływającego czasu praktykowany na podobieństwo pracy z nićmi czy przędzą. Performatywno – magiczny ruch nawiązuje także do nurtu sztuki najnowszej, nazywanego eko-magią. Tonący łapie się brzytwy, którą w tym wypadku jest myślenie magiczne. Dzieło jest również próba materializacji i dialogu ze współczesnymi myślami takimi jak filozofia wegetacji, ciemna ekologia, eko-sofia czy idee F. Guatari’ego i G. Deleuze’a. Poprzez dodawanie kolejnych pnączy/kłączy powstają coraz to bardziej skomplikowane formy bio-(poli)-morficzne, a granicą ich metamorfozy jest wyobraźnia.

        Materie użyte w instalacji posiadają swoje wyraźne miejsce w kulturze i sieci powiązań, w której współistnieją. Mity, zjawiska, procesy biochemiczne, konteksty geopolityczne — wszystkie one tworzą zawieszony stan powolnej przemiany albo rozpadu. Zarówno na poziomie języka czy symbolu, jak i materialnej manifestacji tego co niewidzialne czy wprost pochodzące ze świata biochemicznych procesów. Obcujemy z niejasnym statusem między wolą życia przebudzonych nasion, a powolnym usychaniem. Nastrojeni do czasowości Rośliny, obserwujemy, jak źdźbła zieleni zmieniają się we włosy-sierść, formę odnoszącą się do pamięci. Nieokreślony jest również status wiszących bytów. Na ile są obiektami – przedmiotami, a na ile semi – organizmami?