Wydaje mi się, że ciężko byłoby znaleźć kogoś kto nie umie zafascynować się pszczołami (Apis mellifera). Kiedy zaczynam o nich myśleć, wyobrażam sobie ich świat, prześledzam powiązania z innymi istotami i materiami, mam wrażenie, że lista pytań w mojej głowie się nie kończy. No właśnie – czy myśleliście kiedyś o tym, że istnienia pszczoły jest tajemniczo powiązane z pojawieniem się roślin, które mogły zapylać? Ile miliardów lat temu to było? Czy pszczoła od zarania była gatunkiem społecznym? Jeśli nie, to jaka tajemnica kryje się za powstaniem życia w roju? Każda ciekawostka o tych kudłatych zapylaczach sprawia, że mój kark zraszają krople egzystencjalnego (a może esencjonalnego?) potu.

Tajemnice dotyczące pszczołowatych, po części ukryte są w ich ciałach – organach, tkankach, komórkach, umyśle, pamięci… Jak głęboko jesteśmy w stanie poznać zgłębiać ich tajemnice? Dla mnie organem granicznym był pszczeli mózg. Nauki biologiczne skrywają w swoich kryptach, intrygującą właściwość. Ogromna ilość wiedzy naukowej nie powstałaby bez zniszczenia, nacięcia czy przekłucia obiektu badań. Tak między innymi powstawały pierwsze ryciny anatomiczne.

Kiedy natrafiłem na ryciny pszczoły miodnej, miałem wrażenie, że patrzę na gotowe obiekty artystyczne. Nie oparłem się chęci zgłębiania ich – przeżycia po swojemu. Zastanawiałem się, co by się stało gdybym rycinę (z natury dwuwymiarowy i przeznaczony do analizy intelektualnej, a także posiadający matrycę) potraktował jako punkt wyjścia dla rzeźby. Nie zależało mi na wiernym oddaniu, a mentalnej łazędze czujących dłoni. Wyrwałem rysunek ze służby oświeconego skalpela. Stało się to poprzez emocjonalną interpretację tego co widzę i tego co materializują lepiące, wrażliwe dłonie.

Jest jeszcze jedno, coś o czym chciałem opowiedzieć. Nie jest to istotne dla samodzielnego obiektu sztuki. Podczas pracy najwspanialszym momentem była chwila rozpuszczenia wosku. Substancje eteryczne uwolniły się do powietrza wabiąc okoliczne, zainteresowane istoty. Odwiedzały mnie dziesiątki owadów; pszczoły, osy, szerszenie i motyle. Praca twórcza była wręcz euforyczna, może nawet jak we śnie. Czułem jak ta sytuacja mnie relaksuje.

Nasz rozpasiony gatunek, uzurpuje sobie prawo do decydowania o życiu i śmierci za pomocą klapka. Podczas mojej pracy, owady siadały obok moich dłoni bardzo blisko. Ciekawe sprawdzały skąd ten zapach albo częstowały się woskiem. Żadna z nich mnie nie użądliła. Nie robiłem gwałtownych ruchów, byłem spokojny, nikt nikomu nie przeszkadzał. Nikt z nas nie czuł się zagrożony.

Boli mnie szczególnie, kiedy również w bańkach intelektualnych, nawet takich badających przyrodę ulegamy zimnemu impulsowi – zabić insekta, intruza. Wystarczy kartka papieru i szklanka. Ich światy i one same są tak zachwycające. Nie dostrzegamy tego bo boimy się ich małych żądeł. Owady pełnią kluczową rolę w ekosystemie, ale o tym na pewno wiecie, tylko czasem o tym zapominamy. Ze zgubą dla nas samych. Planecie bez nas będzie lepiej, będzie również spokojniejsza i piękniejsza. Czy będzie taka bez pszczół? Można zawsze odpowiedzieć wymijająco: „zmieni się” albo „zhybrydyzuje”.

Formę traktuję jako szkic i punkt wyjścia do większego cyklu/projektu.